Jedyne co sobie przypominasz z informacji o hiv to, to, ze na hiv się umiera. Szybko. I że to naznaczenie naznaczony.

W twojej głowie kłębi się tysiące myśli. Nie wiesz jak dalej żyć, co z partnerem, czy przetrwacie w związku, czy powiedzieć o zakażeniu, a jak tak to komu. Czy może lepiej uciec. Tylko gdzie. Na jak długo. Może od razu pójść na rentę. Zrezygnować z pracy. Przecież i tak niedługo umrzesz. A może zapomnieć o wyniku? Wymazać gumką, zresetować informację i żyć jakby nic się nie stało?

STOP. KONIEC Z CZARNYMI MYŚLAMI.

Odebrałaś/ odebrałeś wynik testu . Wynik jest dodatni. Świadczy to tylko o tym, że rozpoznano u Ciebie zakażenie hiv. Hiv nie równa się aids. Zakażenie hiv jest obecnie zakażeniem przewlekłym i kontrolowanym i są dostępne leki spowalniające rozwój zakażenia. Nie wiadomo czy i kiedy będziesz potrzebować takiego leczenia. Przebieg zakażenia jest sprawą indywidualną. Nie oznacza wyroku i ograniczenia czasu życia. Możesz żyć długo i cieszyć się dobrym zdrowiem.

Więc - Weź głęboki oddech - Usiądź w spokoju - I zastanów się – Czy coś się zmieni w twoim życiu? Co przyniosą najbliższe dni? Co możesz zrobić dla siebie? Przed jakimi dylematami staniesz? Z jakimi trudnościami musisz się zmierzyć? Co musisz zrobić teraz? Co możesz odłożyć na potem?

Nie jesteś samemu. Hiv to nie wyrok. Nic się nie kończy. Zmienia się tylko jakość. Często na lepszą, pełniejszą, bardziej świadomą. Możesz założyć rodzinę, możesz mieć dzieci, możesz podróżować i możesz długo i szczęśliwie żyć. Hiv nie wyklucza miłości i związków z drugą osobą.

Po pierwsze nie panikuj, mądrze traktuj to co cie spotkało. Może tylko ty znasz wynik testu sam i poza tobą nikt o tym nie wie. Może byliście we dwójkę. Może zdążyłaś/ zdążyłeś poinformować o swoim zakażeniu jeszcze kogoś (znajomego, przyjaciela, rodzinę, partnera), może wykonano ci test bez Twojej zgody i o Twoim statusie wie personel szpitala lub przychodni. Pamietaj!!! O swoim zakażeniu musisz poinformować partnera seksualnego i nikogo więcej. Może się pojawić taki wewnętrzny przymus poinformowania kogoś jeszcze. Wyrzucenia z siebie tej ciężkiej informacji. Poczekaj. Zastanów się komu tak naprawdę chcesz powiedzieć? Kto zasługuje na tak ważną i intymną informację? Czy wiesz co wybrana przez ciebie osoba zrobi z uzyskaną wiedzą? Czy możesz jej zaufać? Czy do tej pory nie zawiodła Twojego zaufania? Wypowiedzianych słów nie cofniesz. Wspaniale jeżeli masz „prawdziwych” przyjaciół i wiesz, że nie zawiodą.

Jeżeli zdecydujesz się powiedzieć o swoim zakażeniu to robisz to dla swojego bezpieczeństwa i swojego komfortu. Nie musieć ukrywać się przed przyjaciółmi to prawdziwe szczęście! Będziesz mieć z kim płakać, krzyczeć, żalić się, roztrząsać problem, iść na piwo - bez lęku, że się wyda!!!, że może Cie odrzucą, że będą się Ciebie bać, że nagle przestanie dzwonić telefon. Jeżeli masz przyjaciół na dobre i na złe masz szczęście!

Ale może chcesz odczekać jakiś czas, przyjrzeć się swoim relacjom z ludźmi, zastanowić się wspólnie z terapeutą, psychologiem, konsultantem komu i kiedy powiedzieć o zakażeniu? Jakie mogą być konsekwencje informowania o zakażeniu? Pamiętaj! Zawsze możesz udać się do specjalistów, którzy zajmują się problematyką hiv (informacje znajdziesz w wyszukiwarce). UWAGA! Pamiętaj! W takich miejscach możesz również spotkać znajome ci osoby - zarówno wśród osób udzielających jak i korzystających z pomocy. Może to być sąsiadka z bloku, sprzedawczyni ze sklepu obok, mechanik Twojego samochodu, czy kolega z pracy. Najpierw więc przedzwoń i zapytaj o imię i nazwisko specjalisty, konsultanta, terapeuty. Możesz też umówić się na spotkanie poza lokalem, poradnią, przychodnią. Wszystkich terapeutów obowiązuje tajemnica zawodowa. Ale takie niespodziewane spotkanie z kimś znajomym może być dla Ciebie bardzo stresujące.