Zanim odkryto leki, które skutecznie ograniczają namnażanie się wirusa, ludziom zakażonym hiv nie dawano zbyt wielu lat życia. W naturalnym przebiegu choroby od zakażenia hiv do rozwoju aids mogło upłynąć około 10 lat.

Objawy

W Internecie można znaleźć całe listy objawów związanych z zakażeniem hiv. Należy jednak pamiętać, że objawy są grypopodobne, które mogą towarzyszyć zakażeniu, nie występują u wszystkich osób. Objawy pierwotnej infekcji hiv (towarzyszące próbom walki układu odpornościowego człowieka z wirusem) pojawiają się zwykle od 2 do 4 - 6 tygodni po zakażeniu hiv, utrzymują od kilku dni do kilku tygodni i na ogół ustępują w ciągu 14 dni. Objawy te są na tyle nieswoiste, iż wiązane bywają z zakażeniem hiv u mniej niż u 1% zakażonych osób, choć występują u 50 do 90% z nich. Należy przy tym zaznaczyć, że większość pacjentów z objawową infekcją pierwotną poszukuje pomocy lekarza. Są one na tyle niespecyficzne, że trudno je odróżnić od przeziębienia, grypy czy osłabienia. Bardzo często stres związany z lękiem przed zakażeniem może powodować podobnie występujące objawy pomimo że nie doszło do zakażenia. Jeśli został wykonany test w kierunku hiv i dał on wynik ujemny, a objawy chorobowe nie ustąpiły, należy zgłosić się do lekarza w celu diagnostyki w kierunku innych chorób niż zakażenie hiv.

Odkąd wprowadzono leki skutecznie hamujące rozwój wirusa, życie osób seropozytywnych znacząco się zmieniło. W Polsce leki takie są bezpłatne. Ich działanie polega na blokowaniu substancji, niezbędnych do namnażania się wirusa. Według najnowszych doniesień, rozpoczęcie terapii rozważa się indywidualnie biorąc pod uwagę stan kliniczny zakażonej osoby, jej liczbę limfocytów CD4(komórek odpornościowych) oraz wysokość wiremii (liczby kopii wirusa hiv w organizmie). Raz rozpoczęta terapia nie powinna być przerywana. Bardzo istotne dla jej skuteczności jest przestrzeganie godzin przyjmowania kolejnych dawek przepisanych leków. Hiv ma możliwość mutacji i ostawienie leków daje mu możliwość na ominięcie bariery wytworzonej przez leki czy tworzenie oporności lekowej (czyli uodparniania się wirusa na działanie podawanych leków).

Od momentu zakażenia do czasu rozpoczęcia terapii lekowej może upłynąć kilka a nawet kilkanaście lat. Leki nie dopuszczają do rozwinięcia się pełnoobjawowego aids, jednak nie umożliwiają także wyeliminowanie wirusa z organizmu.

Mimo podejrzeń związanych z ewentualnym zakażeniem hiv, wiele osób boi się wykonać test w kierunku hiv. Twierdzą one, że wolą nie wiedzieć o swoim zakażeniu. Jest to bardzo mylne myślenie. Obecnie wiadomo, że osoby, które wiedzą, że są seropozytywne, regularnie wykonujące badania i będące pod opieką lekarza, mają możliwość kontrolowania swojego zakażenia. Dzięki temu, przyjmując od odpowiedniego momentu leki ograniczające namnażanie się wirusa, nie dopuszczają do rozwinięcie się aids i ich choroba staje się chorobą przewlekłą.

Osoby, które nie wiedzą o swoim zakażeniu, pozwalają, by hiv niszczył ich układ odpornościowy i samodzielnie skazują się na rozwój aids. Ponadto przez wiele lat mogą nieświadomie zakażać innych. W Polsce istnieje problem wielu osób, u których zbyt późno zdiagnozowano zakażenie. Często dzieje się to w sytuacji kiedy odporność jest bardzo niska i towarzyszą temu choroby związane z aids, nie występująca u osób o prawidłowej odporności. Są to na przykład: toksoplazmoza, bakteryjne zapalenie płuc czy gruźlica. Mimo bardzo skutecznych leków pomoc często przychodzi za późno.

Jeszcze kilka lat temu zakażenie hiv było jak ‘tykająca bomba’, której zegar był zasłonięty i nikt nie wiedział – ani lekarz, ani pacjent – kiedy bomba wybuchnie. Wprowadzenie leczenia antyretrowirusowego zmieniło tę sytuację. Nie chorują osoby, mające objawy związane z zakażeniem hiv z rozpoznanym aids lub, u których liczba CD4 spadła do wartości, grożących pojawieniem się infekcji oportunistycznych - osoby te przyjmują leki.

Jak wspomniano, wyleczenie zakażenia hiv przy pomocy obecnie dostępnych leków nie jest możliwe. Terapia antyretrowirusowa nastawiona jest na poprawienie jakości życia, zmniejszenie częstości zachorowań na schorzenia związane z infekcją hiv. Oznacza to przedłużenie życia, a także możliwość doczekania na pojawienie się nowych, bardziej skutecznych sposobów leczenia. Obecnie znanych jest kilkanaście leków antyretrowirusowych, należących do różnych grup, hamujących replikację HIV w różnych miejscach cyklu życiowego wirusa.

Dziś, od momentu rozpoczęcia przyjmowania terapii antyretrowirusowej, osoba seropozytywna ma perspektywę brania leków do końca życia. Ale dzięki temu nie „dostaje” wyroku śmierci, tylko jest osobą chorą przewlekle.