Pamiętasz jeszcze, że mówimy tu o codzienności? A więc nie tylko regularny tryb życia, ale to CO najważniejsze – LUDZIE wokół ciebie. Ludzie otaczają nas w różnych kręgach: rodzinnych, przyjacielskich, towarzyskich, pracowniczych, w tej grupie są także znajomi. To, że jesteś osobą seropozytywną, nie będzie zmieniało twoich relacji z większością tych osób - nie muszą wiedzieć o fakcie twojego zakażenia. Ani im, ani tym bardziej tobie nie jest potrzebne informowanie wszystkich o Twoim zakażeniu. Prawo nakłada na ciebie obowiązek informowania o zakażeniu hiv tylko i wyłącznie osoby, które poprzez kontakt z Tobą (kontakty seksualne lub ryzykowne używanie narkotyków) mogły lub obecnie mogą być narażone na zakażenie. Co do wszystkich pozostałych osób to ty dokonaj wyboru komu, co i ile mówić. Musisz niestety dokonać podziału na tych, którzy wiedzą i całą resztę. Ujawnienie faktu twojego zakażenia może być trudne nie tylko dla ciebie, ale również dla osób przed którymi się ujawniasz. Oczywiście możesz zdecydować się na spontaniczną szczerość, jednak zdarza się, że takie decyzje bywają pochopne. Pamiętaj, że w codziennym kontakcie nie ma możliwości zakażenia się od ciebie. W pracy, w domu, na basenie czy u dentysty nie ma żadnych wskazań medycznych do informowania o swoim zakażeniu. Dlatego rozważ z kim chcesz podzielić się tą informacją. Jeśli zdecydujesz się na ujawnienie swojego zakażenia możesz spodziewać się różnych reakcji. Taka informacja to często „test przyjaźni”. Część znajomości może się zakończyć, inne z kolei się pogłębią.
Informowanie o tak poważnej sprawie jest złożonym procesem, na który składa się kilka etapów :
1. Zawsze to dogłębnie przemyśl. Radzę ci wziąć pod uwagę kilka spraw:
- kim jest dla mnie ta osoba (najbliższa rodzina, dziecko, sympatia, przyjaciel, kolega lub koleżanka z pracy);
- dlaczego chcę tej osobie powiedzieć ?
- co mi to da/ a co to da tej osobie?
- jakie mogą być konsekwencje tej rozmowy i czy poradzę sobie z nimi?
- czy ta osoba jest w stanie przyjąć taką informację (np. schorowana babcia) i czy ma wiedzę na temat hiv, która jej to umożliwi (np. nie będzie się bała uścisnąć Ci dłoni)?;
- kiedy i gdzie to zrobisz.
2. Przed ujawnieniem możesz dać „strzał ostrzegawczy” np. informując, że znasz osobę żyjącą z hiv.
3. Obserwuj reakcję i na ich podstawie zadecyduj jakie będą twoje dalsze kroki (mówić/ nie mówić/ jeszcze poczekać)
Może zdarzyć się tak, że wokół ciebie nie ma osób, z którymi możesz pozwolić sobie na szczerość. Zawsze jednak pamiętaj, że istnieją organizacje, poprzez które możesz kontaktować się z innymi osobami żyjącymi z tym wirusem (zajrzyj do wyszukiwarki organizacji na głównej stronie). To naprawdę ważne żebyś nie była/ był sam. Wiele osób myśli, że zakażenie hiv oznacza koniec życia towarzyskiego i alienację. Jest to kompletna nieprawda. Twoje znajomości mogą i powinny rozwijać się dalej (oczywiście unikając zachowań ryzykownych). Teraz jest to nawet dla ciebie szczególnie ważne. Kontakty z innymi ludźmi są dla większości osób tym co mobilizuje je do aktywności, pobudza rozwój osobisty i poprawia nastrój. Jeśli twój stan zdrowia na to pozwala, nie ma żadnych przeciwwskazań przeciwko spotkaniom z przyjaciółmi, weekendowym wypadom czy wyjściu do klubu. Wszystko dozwolone - oczywiście pamiętaj o zaleceniach racjonalnego trybu życia. Dbając o swoje samopoczucie zacznij traktować się w nieco specjalny sposób. Sprawiaj sobie drobne prezenty (nie muszą być materialne np. kąpiel przy świecach, dobry film), nagradzaj za miły tydzień itp. Nie od dziś przecież znane są wzajemne związki pomiędzy psychiką i ciałem. Istnieje wyraźny wpływ czynników emocjonalnych i psychicznych na twój stan zdrowia. Neurobiolog oczywiście uzasadniłby nam wpływ zakochania się czy zwykłego śmiechu wzmożonym wydzielaniem tych lub innych neuroprzekaźników i zmianami w chemii naszego mózgu, ale dla ciebie najważniejszą informacją jest to, że twój stan psychiczny w prosty sposób przekłada się na stan psychiczny. Wyraźne jest to np. w przypadku chorych dzieci, których leczenie wspomagane jest terapią śmiechem. Dla ludzkiego ciała nie ma czynnika bardziej destruktywnego niż stres. Reakcja fizjologiczna organizmu na stres może być przyczyną wielu dolegliwości, a z pewnością negatywnie wpływa na układ odpornościowy. Dlatego tak ważne jest dla ciebie utrzymywanie dobrej kondycji psychicznej. Oczywiście nie jest to łatwe i naturalne jest odczuwanie stanów przygnębienia czy okresów gorszego samopoczucia. Musisz jednak pamiętać o tym i jeśli te stany przedłużają się, poinformuj o tym swojego lekarza.
