Na zakończenie chcemy ci podarować przesłanie naszego przyjaciela. Jego osobistym doświadczeniem było życie z hiv. Dzieląc się z nami swoim doświadczeniem nauczył nas, co jest ważne dla osoby zakażonej w relacjach z innymi ludźmi, zwłaszcza bliskimi - więcej niż wszystkie profesjonalne podręczniki i wskazówki w nich zawarte. Dzielimy się tym przesłaniem z innymi, również z tobą. Wiersz, który ci przekazujemy najlepiej streszcza owo przesłanie, a był on ulubionym wierszem naszego przyjaciela. Wiersz ten był i pozostanie naszym drogowskazem. Spróbuj skonfrontować z nim nasze poprzednie wskazania.
Spróbuj przysłuchać się temu, czego nie mówię.
Nie pozwól omamić się tej twarzy, którą ukazuję, gdyż ja
Ma tysiące twarzy. I żadna z ich nie jest mną.
Nie daj się oszukać, na miłość boską, nie daj się oszukać.
Sprawiam na tobie wrażenie, że jestem pewien siebie,
że wiara w siebie to moje imię, a chłodny spokój -to moje postępowanie.
I że nikt nie jest mi potrzebny. Ale nie wierz mi.
W głębi szamoce się moje prawdziwe JA w rozterce, leku i samotności.
Stwarzam sobie maskę, za którą się skrywam dlatego,
że chcę uchronić się przed spojrzeniem tych, co wiedzą.
Lecz właśnie takie spojrzenie to, mój ratunek.
Jeśli towarzyszy mu akceptacja, t oznaczy,
że towarzyszy mu także miłość.
Jest to jedyne co może uwolnić mnie
od tych murów więziennych, które sam wokół siebie zbudowałem.
Boję się, że w swej największej głębi jestem niczym
i, że nie jestem niczego wart
i, że ty możesz to odkryć i odtrącić mnie.
Zaczyna się więc parada moich masek.
Stale rozmawiam z tobą o błahostkach.
Opowiadam o wszystkim, co właściwie jest bez znaczenia,
Ale nic o tym, co jest najistotniejsze,
Co woła we mnie.
Bądź tak dobry, słuchaj uważnie.
Chciałbym być prawdziwy, spontaniczny i być sobą,
ale musisz mi w tym pomóc. Musisz mi podać rękę.
Za każdym razem, kiedy próbujesz zrozumieć,
dlatego, że naprawdę Cię obchodzę,
mojemu sercu wyrastają skrzydła.
Bardzo kruche skrzydła, ale skrzydła.
Twoją wrażliwością i sympatią,
zdolnością do zrozumienia,
tylko Ty możesz uwolnić mnie od mego świata cieni
pełnego niepewności, od osamotnienia w moim więzieniu.
To nie będzie dla Ciebie łatwe.
Im bardziej się do mnie zbliżysz,
Być może, tym silniej na oślep będę Cię odpychał.
Jednak podobno miłość silniejsza jest od grubych murów.
W tym moja nadzieja, moja jedyna nadzieja.
Proszę, spróbuj obalić te mury
pewnymi rękoma, ostrożnymi rękoma,
gdyż dziecko jest bardzo wrażliwe.
Kim jestem? Dziwisz się może…
Jestem kimś , kogo znasz bardzo dobrze.
Gdyż jestem każdym mężczyzną, którego spotykasz
i jestem każdą kobietą ,którą spotykasz.
I -jestem także tobą samym.
Anonymus
