Uniwersalne (najczęściej spotykane) reakcje na informację o zakażeniu hiv bliskiej osoby to zaskoczenie, trudność w przyjęciu do wiadomości tej informacji, niedowierzanie, zdziwienie, lęk, niechęć do tej osoby, nawet takie myśli jak „analiza”: czy przypadkiem ja się nie mogłem/ lub nie mogę zakazić? Możesz odczuwać także obawy o siebie. Kiedy dotrze do ciebie ta informacja może pojawić się smutek, bezradność, złość, czasami gniew na tę osobę (Ty, taka bliska osoba, mi to zrobiłeś/as/!).
Jeżeli jesteś bliską osobą ( np. przyjacielem, przyjaciółką), wasze relacje mogą pozostać niezmienione. Będzie to oczywiście zależało od tego, jakie nadasz znaczenie zakażeniu bliskiej ci osoby i / lub jakie ona znaczenie nada swojemu zakażeniu. Trudno przewidzieć, jak będą wyglądały wasze relacje w przyszłości, ale zwróć uwagę, że przecież trudno przewidzieć losy jakiejkolwiek relacji.
Jeżeli jesteś partnerem/ partnerką seksualną, wasze życie seksualne ulegnie zmianie. Będzie to wymagało przedyskutowania nowej, bezpieczniejszej formuły waszego życia seksualnego, która do minimum ograniczy możliwość zakażenia hiv, ale równocześnie pozwoli Wam na osiągnięcie satysfakcji. Musisz się liczyć z tym, że mimo wspólnej zgody na ustaloną formułę twój partner/ partnerka może przeżywać lęk związany z możliwością zakażenia ciebie i ty również możesz żywić takie obawy. Nie udawajcie, że tego nie ma. Spróbujcie mimo wszystko mówić o tym. Z reguły musi upłynąć pewien czas, zanim ludzie odnajdą się w nowej sytuacji i przystosują się do niej. Wielu ludzi odczuwa również „smutek utraty”, coś się bezpowrotnie zmieniło, a to „nowe”, nie jest „już takie”. Jeżeli uda się pogodzić z utratą (a jest to możliwe), po pewnym czasie możecie odkryć radość z nowych sposobów budowania bliskości seksualnej. W pozostałych (pozaseksualnych) sferach waszego związku wszystko może pozostać tak, jak dotąd.
Jeżeli jesteś rodzicem. Niezależnie od relacji, jaka łączy Cię z dzieckiem, możesz poczuć, żal, rozczarowanie, gniew, snutek, obawę o jego przyszłość. Niezależnie od pojawiających się uczuć spróbuj w tym momencie nie skupiać się na sobie, a skup się na dziecku i na tym, co się z nim dzieje. Jeżeli nie jesteś w stanie w tym momencie tego zrobić, poproś swoje dziecko, żeby dało ci czas na oswojenie się z informacją i kiedy trochę się uspokoisz - powróć do niego. Prawdziwe okazanie tego, co myślisz i tego ,co czujesz będzie lepsze niż udawanie, że wszystko jest w porządku, że nic się nie stało. Zapewnij, że znajdzie w tobie oparcie, pomoc - słowem, że może na ciebie liczyć. Zaznacz, że jego dom rodzinny pozostaje nadal jego domem. Zapewnij, że bez jego zgody i wiedzy nie poinformujesz innych członków rodziny o zaistniałej sytuacji.
