Podstawowym zagadnieniem jest tu prawo do prywatności, rozumiane także w kontekście poufności informacji o zakażeniu. Ustawa o chorobach zakaźnych umożliwia osobom żyjącym z hiv zastrzeżenie swoich danych osobowych – informacja o zakażeniu nie powinna być nigdzie dostępna. Niestety, dotychczas trudności w tej kwestii sygnalizowały przede wszystkim osoby, które o własnym zakażeniu dowiedziały się po teście wykonanym w stacjach krwiodawstwa, które przez wiele lat gromadziły dane osobowe innym trybem. Państwo ma obowiązek strzec poufności informacji o zakażeniu a jedynymi osobami, które o statusie hiv+ muszą być poinformowane, są partnerzy seksualni. W polskim prawie reguluje to... kodeks karny, który nakłada sankcję trzech lat pozbawienia wolności za narażenie innej osoby na zakażenie (art. 161 par. 1). W kontekście praw pacjenta bardzo wrażliwe jest fundamentalne prawo na wyraźną zgodę na interwencję medyczną. Wielokrotnie osoby żyjące z hiv sygnalizowały problemy związane z prawem pracy: testowanie w kierunku hiv czasem dodawane jest do rutynowych badań pracownika, jednak informacja o statusie serologicznym nigdy nie powinna być przekazywana pracodawcy, a tym bardziej nie może być (także ukrytym) powodem zwolnienia! Nie trzeba i nie warto ujawniać statusu serologicznego w pracy, pracodawca nie ma prawa o to pytać! Sprawę zatrudnienia reguluje kodeks pracy, a instytucją właściwą jest tu Państwowa Inspekcja Pracy. Wreszcie, trzecią dziedziną, gdzie często odnotowuje się naruszenia praw człowieka, jest swoboda przemieszczania się. Wiele państw wymaga dla uzyskania wizy imiennego testu w kierunku hiv. Jest to praktyka powszechnie krytykowana, ale niestety – w tym przypadku niewiele możemy zrobić. „Przypisanie” pacjentów hiv+ do poradni, w której na bieżąco poddawani są opiece i z której pobierają leki także stwarza problem. Wyruszając w podróż warto zaopatrzyć się w odpowiedni zapas leków (tam, dokąd jedziemy, dostanie się do lekarza może być skomplikowane). Warto też upewnić się, czy przewożenie przez nas leków i innych potrzebnych nam rzeczy jest legalne (np. w niektórych państwach nie wolno posiadać przy sobie strzykawek, surowo uregulowany jest przewóz przez granicę metadonu). Warto mieć przy sobie zaświadczenie od lekarza co i w jakim celu przewozimy. Aby nadal korzystać z posiadanego ubezpieczenia warto upewnić się w Narodowym Fundusz Zdrowia jakie dokumenty należy zabrać ze sobą.
Stygmatyzacja hiv sprawia, ze osoby podejrzewane o zakażenie hiv czy osoby żyjące z hiv mogą napotkać na trudności innego rodzaju. Najczęściej dotyczą ubezpieczeń, sytuacji mieszkaniowej i rodzinnej. W dziedzinie ubezpieczeń wiele agencji traktuje zakażenie hiv (albo nawet osobiste ryzyko w kontekście hiv!) jako element wykluczający czy też ryzyko przekładające się na cenę składki. Pary kobiet i mężczyzn o mieszanym statusie serologicznym posiadają dziś prawo do usług dla urodzenia (zdrowego) dziecka – arbitralne pozbawianie im dostępu do tego jest rażącym uchybieniem praw człowieka. Wielokrotnie osoby żyjące z hiv (czy nawet „podejrzewane” o pozytywny status serologiczny) miały problemy z utrzymaniem najmu mieszkania. W tej sytuacji warto zwrócić się do pracownika socjalnego – w Warszawie w SIECI PLUS działa pracownik socjalny wyspecjalizowany tylko w zagadnieniach hiv i aids.
