Zarówno osoby żyjące z hiv jak i osoby uzależnione od substancji psychoaktywnych korzystają ze świadczeń na takich samych zasadach jak wszyscy obywatelki i obywatele kraju. Nie istnieje system świadczeń, który byłby adresowany szczególnie dla tej grupy osób. Takie rozwiązanie jest właściwe i zapewnia wszystkim osobom równy dostęp do świadczeń wynikających z poszczególnych przepisów prawa. Samo zakażenie wirusem hiv nie jest podstawą do orzeczenia stopnia niepełnosprawności, dopiero pogorszenie stanu zdrowia związane z przebiegiem infekcji lub występowanie innych współwystępujących schorzeń, ograniczających możliwość wykonywania pracy jest podstawą do orzeczenia stopnia niepełnosprawności. W zależności od posiadanych uprawnień, takich jak przepracowanie odpowiedniej ilości lat można posiadać prawo do otrzymania świadczenia z ZUS i KRUS, a w przypadku braku takich uprawnień orzeczenie to pozwala na staranie się o świadczenie z pomocy społecznej. Takie same zasady dotyczą osób korzystających z leczenia substytucyjnego (metadon lub inne środki stosowane w terapii substytucyjnej). W zasadzie byłoby korzystne, aby osoby w leczeniu substytucyjnym były aktywizowane zawodowo i uzyskiwały możliwość aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym, a nie podlegały dalszemu zjawisku marginalizacji i wykluczenia z powodu zależności od świadczeń z pomocy społecznej. Zwłaszcza, że coraz więcej młodych osób korzysta z tego typu terapii.