Dzieci rodziców żyjących z hiv
Dziecko wychowywane przez rodziców żyjących z hiv/aids dotykają problemy, o których dorośli nie potrafią rozmawiać i trudno jest je sobie wyobrazić. W Polsce jest wiele takich rodzin, a podczas spotkań i wyjazdów mam okazję rozmawiać z nastolatkami, zaobserwować ich zachowania i zobaczyć z jakimi problemami borykają się na co dzień. Chronią rodziców, boją się straty najbliższych osób, chronią tajemnicę, chociaż czasem nie wiedzą czego ona dotyczy. Wiedzą tylko, że w domu jest „jakieś TABU”. Ale kogo zapytać?, z kim porozmawiać, gdzie szukać wsparcia? Czy ktoś powie co się dzieje? Z informacją czy bez martwią się i dlatego często nie pytają, co stanie się dalej albo są nadopiekuńcze. Podobnie jak rodzice dzieci zakażonych. Boją się, że postawione pytania mogą ranić, wywołać u rodziców/ opiekunów smutek, a przecież żadne dziecko nie chce aby jego najbliżsi byli smutni. Nie potrafią pogodzić się z taką sytuacją i bez pomocy, wsparcia dorosłych nie zrozumieją dlaczego żyją z taką rzeczywistością. Jeśli mają zaufanie, wsparcie i poczucie bezpieczeństwa w domu, łatwiej będzie im przyjąć i żyć z taką świadomością. Dużo zależy też od formy przekazu. Najważniejsza jest szczerość - pamiętaj, że najgorsze co może się wydarzyć to, że dziecko dowie się o zakażeniu w rodzinie od osób trzecich. W szkole, od kolegów z podwórka albo w sytuacji w której najmniej będziesz się tego spodziewać. Tylko wtedy nie masz wpływu na formę przekazu informacji, tracisz zaufanie i autorytet. Komu może zaufać zagubiony, młody człowiek, jak nie najbliższym? Po zaistnieniu takiej sytuacji może czuć się oszukany i może zachować się różnie. Dorosła osoba, zakażona hiv, chora na aids może otrzymać wsparcie w różnych miejscach, jeżeli tylko będzie chcieć i będzie wiedzieć gdzie i jak szukać – dziecko nie. Oczywiście możesz udawać, że nic się nie dzieje, rodzina jest zdrowa, a leki chować przed niepowołanym dostępem. Pamiętaj jednak, że, że dzieci są bardziej spostrzegawcze niż może Ci się wydawać. Może nie od razu skojarzą, ale dość szybko zachowanie rodziców pobudzi ich czujność.
Dziecko wychowywane przez rodziców żyjących z hiv/aids dotykają problemy, o których dorośli nie potrafią rozmawiać i trudno jest je sobie wyobrazić. W Polsce jest wiele takich rodzin, a podczas spotkań i wyjazdów mam okazję rozmawiać z nastolatkami, zaobserwować ich zachowania i zobaczyć z jakimi problemami borykają się na co dzień. Chronią rodziców, boją się straty najbliższych osób, chronią tajemnicę, chociaż czasem nie wiedzą czego ona dotyczy. Wiedzą tylko, że w domu jest „jakieś TABU”. Ale kogo zapytać?, z kim porozmawiać, gdzie szukać wsparcia? Czy ktoś powie co się dzieje? Z informacją czy bez martwią się i dlatego często nie pytają, co stanie się dalej albo są nadopiekuńcze. Podobnie jak rodzice dzieci zakażonych. Boją się, że postawione pytania mogą ranić, wywołać u rodziców/ opiekunów smutek, a przecież żadne dziecko nie chce aby jego najbliżsi byli smutni. Nie potrafią pogodzić się z taką sytuacją i bez pomocy, wsparcia dorosłych nie zrozumieją dlaczego żyją z taką rzeczywistością. Jeśli mają zaufanie, wsparcie i poczucie bezpieczeństwa w domu, łatwiej będzie im przyjąć i żyć z taką świadomością. Dużo zależy też od formy przekazu. Najważniejsza jest szczerość - pamiętaj, że najgorsze co może się wydarzyć to, że dziecko dowie się o zakażeniu w rodzinie od osób trzecich. W szkole, od kolegów z podwórka albo w sytuacji w której najmniej będziesz się tego spodziewać. Tylko wtedy nie masz wpływu na formę przekazu informacji, tracisz zaufanie i autorytet. Komu może zaufać zagubiony, młody człowiek, jak nie najbliższym? Po zaistnieniu takiej sytuacji może czuć się oszukany i może zachować się różnie. Dorosła osoba, zakażona hiv, chora na aids może otrzymać wsparcie w różnych miejscach, jeżeli tylko będzie chcieć i będzie wiedzieć gdzie i jak szukać – dziecko nie. Oczywiście możesz udawać, że nic się nie dzieje, rodzina jest zdrowa, a leki chować przed niepowołanym dostępem. Pamiętaj jednak, że, że dzieci są bardziej spostrzegawcze niż może Ci się wydawać. Może nie od razu skojarzą, ale dość szybko zachowanie rodziców pobudzi ich czujność.
